Chrup Mi Berło

Ostatnio pojawiła się w mojej głowie nowa definicja – nowoczesny student. Od paru dni staram się ją sprecyzować. Po konsultacjach z innymi “nowoczesnymi” studentami, chociaż ich nie wielu – doszedłem do wniosku, że pasuje coś o tym napisać. Student nowoczesny, to taki, który ma nowoczesne podejście do tematu studiowania, nie lęka się, traktuje studia jako zabawę, a sesję jako jeszcze większą imprezę. Student taki jest pomysłowy, potrafi szybko wymyślać bajki dla wykładowców w które nikt nie wierzy, ale działają – zaś gdy mówi prawdę, wszyscy wierzą, lecz to nie daje mu żadnych korzyści. Nowoczesny student jest ambitny, ale tylko wtedy gdy go coś interesuje. Kolejny nudny wykład to wyraźne odgórne przyzwolenie na niepojawienie się więcej na nim. Zdawanie egzaminów to kolejny ciekawy krok w jego życiu, poznaje wtedy kolegów i koleżanki z zupełnie innej strony. Bierze tu góre powiedzenie; “przyjaciół poznaje się w biedzie”. Mimo tego że uczy się tylko w szkole na chwilę przed egzaminami to i tak je zdaje, zaś w wiekszości przypadków dowiaduje się o tym od swoich koleżanek, ponieważ nie ma czasu na sprawdzenie wyników. Te drugie stają się podejżliwe: “znowu mówił ze nic nie umie, a zdał”. Student nowoczesny jest z reguły aspołeczny, lecz nie ma to nic wspólnego z zaburzeniami osobowości, jest niepodobny do schizofrenika. Mimo iż to się gryzie z aspołecznością to nie unika kontaktów społecznych, nie miewa też urojeń – wszystko jest przemyślane. Student nowoczesny woli książki od notatek, ponieważ książki trudniej zgubić. Postawa SN jest bardzo praktyczna. Osiągnięcie celu jest czysto instynktowne, wybiera najłatwiejszą drogę – jeśli ona zawiedzie, to zmienia cel, a co za tym stoi droge do jego osiągnięcia. Postawa ta daje mu szczęście oraz czyni jego życie studenckie w ogole nie stresowym.