Chrup Mi Berło

Dzis zastanawiało mnie, co skłania ludzi do brania kredytów na mieszkanie. Wiele młodych osób, decyduje się na ten krok, szczególnie kiedy postanawiają związać się na całe życie (czytaj – hajtnąć). Nie znam dokładnie przesłanek, jakie kierują ludźmi; tak parami, jak i osobami samotnie decydującymi się na ten krok, jednak uważam to na dzień dzisiejszy za dość kosztowną zajawkę, czymkolwiek by to nie było. Kiedy widzę nową reklamę multibanku i Kasie Kowalska, która śpiewa tam coś pod nosem, przypuszczam że tu chodzi o to, aby być “na swoim”. Czym to się tak właściwie przejawia – po za tym, że bez pytania możemy wiercić w ścianach, malować kaloryfer na wszystkie kolory tęczy i cieszyć się i być przepełnionym euforią, kiedy przeprowadzamy się do nowego “swojego” mieszkania?. Nie jestem ekspertem od kredytów, nie skończyłem żadnej szkoły z tym związanej, nie pracowałem nigdy w tym temacie, mimo to jestem w stanie z kawałkiem ołówka w rękach i kartką z notesu, wyliczyć ile tak naprawdę kosztuje to POCZUCIE bycia na “swoim”. Zamierzam ukazać jakie to są sumy oraz udowodnić, że bycie na “swoim” jest zbyt kosztowne.
Przykładowym kredytem będzie kredyt na 300.000 zł (za co będzie można kupić mieszkanie, w którym zamieszka cała rodzina). Nie obchodzą mnie ceny mieszkań w warszawie, czy rzeszowie, krakowie czy gdziekolwiek; bowiem za 300k w warszawie kupisz kawalerkę, zaś gdzieniegdzie pewnie by i zamek za to kupił . Używając prostego kalkulatora kredytowego wyliczyłem, że od 300 tyś. zł przy spłacie rozłożonej na 30 lat, będziemy musieli spłacić 680 tyś. a miesięczna rata to nieco poniżej 2000 zł. Trzydzieści lat to kupa czasu, tak samo jak 380 tyś różnicy Chciałbym porównać to do kosztów wynajmu mieszkania.

Spłacając kredyt w kwocie 2000 zł co miesiąc, nie możemy zapominać też o tym że do tego dochodzi jeszcze czynsz powiedzmy 500 zł (prądu i innych pierduł celowo nie biorę pod uwagę). Daje to 2500 zł miesięcznie, czyli w skali roku 30 tyś zł. Czyli mamy 30 tyś rocznie, na wynajem mieszkania. Myślę że za 1500 zł spokojnie można coś znaleźć, zostaje nam więc 1000 zł różnicy, czyli 12 tyś rocznie, które to wpłacamy do banku, co miesiąc po 1 tyś.

Jak wygląda sytuacja po dziesięciu latach?
Osoba, która wzięła kredyt na mieszkanie, spłaciła właśnie 240 tyś zł. Czyli po 10-ciu latach nawet nie zaczęła jeszcze spłacać mieszkania, lecz wciąż spłaca odsetki od kredytu, zaś osoba, która wynajmuje mieszkanie, po 10-ciu latach odłożyła 120 tyś + procent w banku z 10 lat, to dodatkowe 40 tyś, czyli razem 160 tyś zł. Dodatkowo, po 10-ciu latach pasuje zrobić jakis remont, co wiąże się z dodatkowymi kosztami, wynajmujący ma to gdzieś, remonty robią właściciele.

Po dwudziestu latach, co jest kupą czasu… kredytobiorca ma spłacone 480 tyś. zł, zaś wynajmujący ma na swoim koncie; 160 tyś + 120 tyś z kolejnych 10-ciu lat odłożone + odsetki, które liczone od tak dużych kwot dają rocznie ponad 8 tyś zł – co spokojnie pokrywa różnice we wzroście kosztów wynajmu mieszkania. Wynajmujący ma na koncie po dwudziestu latach około 350 tyś zł. Jest to okres, kiedy dzieci, które udało się spłodzić na początku przygody z kredytem, zaczynają iść na studia, po paru latach mogą lub będą potrzebować swojego mieszkania, rozpoczną pracę itp itd.

Ostatnie 10 lat naszej przygody, kończy się kiedy kredytobiorca ma około 60 lat. Zadowolony spłaca ostatnią ratę i od tego momentu przestaje być niewolnikiem, zaczyna żyć… nie musi się zastanawiać nad tym że utrata pracy to utrata mieszkania, komornik itd. Rozpoczyna się nowe życie – tylko szkoda ze tak naprawdę ono zaczyna, ale się kończyć. Wynajmujący zaś, przez ostatnie 10 lat dorzuca do swojego konta kolejne 120 tyś + odsetki od 350 tyś przez 10 lat, które od takiej kwoty wyniosą około 80 tyś, co daje razem 350 tyś + 120 tyś + 80 tyś = 550 tyś zł.

Moim zdaniem lepiej mieć pół miliona na emeryturze i zacząć je przewalać, rozbijając się po świecie lub, jak kto woli, po prostu kupić sobie dom gdzieś w spokojnym miejscu i popijać szampana, aż do śmierci, aniżeli cieszyć się mianem niewolnika przez 30 lat, tylko po to aby być na “swoim”.

w obliczeniach nie zostały uwzględnione takie fakty jak:
- inflacja
- wzrost kosztów wynajmu mieszkania w ciągu 30 lat.
- koszty remontów, które ponosi właściciel mieszkania przez 30 lat.

Nie brałem pod uwagę też:
- wzrostu poziomu życia w Polsce, który może mieć miejsce
- wzrostu płac, dzięki czemu łatwiej będzie spłacić kredyt, jak i łatwiej pokryć koszt wynajmu mieszkania.
- wzrostu wartości mieszkania kredytobiorcy (poziom zycia, wyższe zarobki, inflacja, koszty remontów, zmiana stylu budownictwa, nowe technologie, prawdopodobieństwo patologii na osiedlu, zniszczenie “tkanki” miasta gdzie znajduje się mieszkanie, decyzje urzędników, uzyskanie opinii złej dzielnicy itp itd, można by wymieniać bez końca, może obniżyć wartość mieszkania, nawet jeśli ich ceny za metr urosną przez 30 lat).

W wielu miejscach na świecie, przeprowadzka to coś normalnego… u nas chyba wciąż jest z tym problem, dlatego może każdy szuka jakiegoś gniazdka, aby się tam przylepić jak rzep do psiego ogona i nie puszczać do końca życia – przecież to jest najważniejsze! Szkoda ze tylu polaków woli siedzieć w jednym miejscu i gapić się w ten sam kąt z telewizorem przez 50 lat swojego życia. Czy przeprowadzka co kilka lat to coś nieosiągalnego? Jakieś mission immposible? cdn.. bo cza iść spać